Hülya Avşar
Çarşamba, 13 Ocak 2010Geçen gün bir gazetede Hülya Avşar’ın artık yaşlandığını, artık hiç de güzel olmadığını, çektiği filmlerin de onun değil yönetmenlerin başarısı olduğunu söyleyen bir köşe yazısı vardı.
Kimin böyle bir yazıyı kaleme aldığının hiç önemi yok bana göre nasıl bir ruh hali ile kaleme alındığı beni daha çok ilgilendiriyor. Okunduğunu düşünüp bu tür yazılara onay veren yayın yönetmenlerinin olmasına da üzüldüm.
Her kim olursa olsun bir başkasının hayatını bu denli negatif bir bakış açısıyla yerin dibine batırmaya çalışmak kime hizmet eder? Yazan ben ne yapıyorum, kim için bunu yapmaktayım diye kendine sormaz mı? Birisinin hayatını önüne alıp şunun da üstünü çizelim bunu da yok sayalım şu da olmamış demek sadece bunu yapmaya çalışan kişinin zihni ile sınırlıdır bana göre. Yaşananlar gerçektir, o hayat için alınmış verilmiş nefes gerçektir. Bir de dönüp Hülya Avşar’a sormak lazım nasıl geçti yıllar. Hayatın bakiyesini birisi çıkaracaksa bu da o hayatın içine doğan kişinin hakkıdır yalnızca; kenardan yalan yanlış gazel okuyanların değil. Bu derme çatma yazının içi bu yüzden böyle bomboş kalmıştır.
İnsanların yüzüne çizgiler boşuna oturmuyor, yıllarla geliyor her birisi kendisi için ayrılan yere. Ve hayat için hiçbirimizin prova şansı yok. Verileni tek seferde yorumlayıp iniyoruz bu sahneden. Başkasının ne yaptığına odaklanırsak kendi sahne zamanımızı boşa harcamış oluruz. Hülya Avşar’ın şu hayatta tek bir doğrusu varsa o da sahnesinin hakkını vermiş olmasıdır. Yeterlidir.
Bana göre her birimizin şansı ve hayatı yorumlayışı kıymetli ki içim elvermedi birisinin çıkıp da kağıt üstünde o da olmamış bu da olmamış demesine. İçim acıdı nedense “genç nesil terli yutmuyor artık” cümlesi ile hava atılarak yazının bitirilme şeklini görünce. Genç nesil terli ama neyi yutmak neyi yutmamak gerektiğini bu acemi işi yazıları okuyarak öğrenmeye çalışmıyor neyse ki.
Sevgisizlik bunun adı anladık da nereye kadar diye dönüp kendimize sorsak fena olmaz.