İzmir İzmir
Cuma, 13 Şubat 2009İzmir’i sevmemek mümkün mü? Yine hava mükemmeldi, yine insana sokulan sevimli bir hali vardı, her yerine ulaşmak çok kolaydı. Ve hesaplıydı. Seviyorum İzmir’i ve insanını.
Bir şeyler yapalım dediğinde İstanbul’daki gibi hava, otopark, araba, arkadaş kaprisi, egosu, karizması ile seni sıkmaz. Kolay ve vericidir. İstanbul ve tayfası gibi seni “sadece” alıcı olmakla sıkmaz. İstanbul sadece almayı ve almayı bilenleri yüceltmeyi seven bir şehir. İzmir ise muhteşem bir şekilde bonkör. Asil de, verdiklerinin peşine ve derdine düşmeyecek kadar yüce gönüllü. Muhteşem diyebilirim. Güneşi ve verimli toprakları gibi. Onu kimin, nasıl kullandığının onun için önemi yok, İzmir vermekten haz alıyor.
İstanbul ise seni kollar ne yapıyorsun, iyi yapıyor musun, her şeyini kontrolcü anne gibi izler. Sıkıcıdır. Çocuğunun tepesinde zengin, imkanları olan bir anne gibidir ama verdiklerini de kafana kakan bir anne. İzmir gibi sadece sevgiyle iş gören bir anne olmamıştır, olamaz da. İstanbul’un üzerinde yaşananlar onun artık sadece sevgi dolu olmasına izin vermez de. Masumiyeti gitmiştir. O artık kaprisli, varlıklı ve maalesef kibirli bir anne olmuştur.
Yaşasın İzmir.