TEGV - Düşünebilen Çocuklar Eğitimi
Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı’nın gönüllü ablası olarak ilk eğitimime gittim.
Birinci Hafta
Dün ilk kez Düşünebilen Çocuklar eğitimi’ne başladık üç arkadaş (Neslihan, Zeliha ve Banu olarak) Ömerli’deki ilköğretim okuluna gittik.
Çok mükemmel bir deneyimdi, ilk gün izlenimlerimi hemen paylaşmak istedim.
Müdür bey bizi görünce sevindi, sınıflara bizleri götürdü ve takdim etti, cocuklara Tegv’den geldiğimizi, her hafta iki saat sınıflarında -gönüllü ablalarla- bizlerle birlikte düşünebilen çocuklar konularını işleyeceklerini söyledi. Yardımcı olmalarını istedi.
Sınıfa girdigimde kısaca amacımızı anlattık, yardımcı olarak gelmiş arkadasım Şebnem ile kendimizi tanıttık ve fotokopileri dagıttık. Cok ilgili davrandılar, çantamdan top çıkardıgımı gorunce gozlerinin parladıgını fark ettim. Oyun vardı ha? Cocuklardan topu birbirlerine atmalarını ve isimlerini soyleyip sevdikleri hayvanları soyledikten sonra topu bir baska arkadasına gecirmesini istedim, keyifle hepsi yaptı. Kedi kopek dısında, Kara yılan seven, aslan seven cocuklarım da vardı.
İsim kartları hazırlatıp onlerine panelistler gibi koymalarını istedik, suslu yazılarla isimlerini yazmaları hosuma gitti. Aklımda kalan isimler Muhammet, Ramazan, Hamdi, Musa, Nihal, Ebru, Kader, Suat… gelecek haftaya hepsini öğrenmiş olurum. Zeynep’in Bomus gununu ve duygular konusunu işledik birinci gun. Anlamsız kelimeleri kendilerine gore cok guzel anlamlandırdıklarını izlemek hoştu. Donpa yanaklara, tombul, şişman, toplu diyen çocukların dışında dolma diyen de cıktı! Sen dedim evde boyle kullanıyor musun kullanıyorum dedi. Peki dedim gulduk.
Duygularını renklerle tarif etmelerini isteyince ne yaratıcı seyler cıktı, ben muzun rengini mutlulugun rengi olarak seviyorum diyen, yesil ve mavi bir arada benim icin ozgurluk ve sevgi olarak mutlulugu tarif ediyor diyen, üzüntü icin hangi rengi secersin neden dedigim zaman yakın zamanda olen arkadasını hatırlayıp aglayan cocugumuz…
Bizi yarın da gelecek misiniz, her gun gelecek misiniz soruları ile ugurladılar, kitaplar bizim mi olacak, para verecek miyiz gibi sorular sordular.
Oradan o kadar mutlu ayrıldık ki, Banu biz hepsi ile opustuk dedi ayrılırken. Yardıma gelen arkadaşlarımız Pınar, Şebnem ve Hale’ye de teşekkürler. Zeliha iyi ki bana bir mail attın beni bu ise kattın. Sana da bol bol teşekkür ediyorum.
Gelecek haftayı dort gozle bekliyorum, eminim cocuklar da bekliyorlar. Ayrıca kural belirlemedim ilk derste ve cocukları cok guzel idare edebildik bu da beni ayrıca mutlu etti. Hepsi ayrı guzellik, insan bu minik kızların oğlanların bir gun buyuyeceklerini dusununce gercekten duygulanıyor. Bir nebze dunyaya bakıs acılarında, yaratıcılıklarında bir fark yaratabilirsek bile her seye deger.
Herkese sevgilerimle, mutlu olun.
Neslihan Şemsiyeci.
14 Mart 2009, 15:10 tarihinde.
Neslihancım,
Verdiğin bu eğitim için seni gönülden kutluyorum. Hiç bir çıkar beklemeksizin tamamen gönüllülük kapsamında verlen bu tür eğitimler, bizlerin sadece bir kaç saatimizi alıyor, üstelik keyif de alıyoruz, O çocukların ise dünyaya bakış açılarında , yaratıcılıklarında ne kadar önemli bir fark yaratıyoruz aslında. Bu tür eğitimlerin mümkün olduğunca varoşlarda yapılabilmesi o çocukların topluma kazandırılması açısından o kadar önemli ki. Bu toplumda yaşayan ve eğitim düzeyi yüksek olan her duyarlı insanın, sosyal bir sorumluluğu ve bu topluma borcudur aslında bu tür eğitimleri vermek. Sevgiler…