Hayatı Seçmek
Pazartesi, 08 Şubat 2010Çevreme bakıyorum, hayatından memnun olan pek az insan görüyorum. Koşturmaca içinde geçen günlerden sonra insanlar, benzer zevkler peşinde koşmaya çalışarak hiç de özgün olmayan hayatlar yaşamaya çalışıyorlar.
Neden zevk alacağımız hayatlar yaratmıyoruz kendimize? Keyfin en baş köşeye oturduğu eylemler içinde geçirmiyoruz günlerimizi, neden peki? Sayılı günlerimizi tamamladıktan sonra bu dünyadan çekilip gitmeye çalışır gibiyiz. Gülümsemek, demlenmek, seyretmek, dalıp gitmek, takılıp kalmak, tadına doyamamak, zevkten deliye dönmek… bu fiiller çekilmiyor artık dilimizde. Bitip gittiler. Sürece bağlanmak, öylece kalakalmak ve haz almak artık mümkün değil belki de. Hızlı ve kafamızda binbir tilki ile dolaşıyoruz ya, artık insanoğlunun küçük zevkleri tatması imkansız hale geldi belki de.
Bir piknikte kahkahalarla çekilmiş fotoğrafları var dedemle anneannemin… Bizi akşamları lokale götürüp küçük kaplardan dondurma yedirirdi dedem. Dondurma kaplarını iç içe geçirir, minik plastik kaşıklarını saklardım. Mutlu bir çocukluk eşyasıydı onlar benim için. Dedemin önde bizim arkada yürüdüğümüz kaldırımın kenarında kestane ağaçları vardı. Yere düşenler yenmez derdi anneannem. Üzerimde annemin ördüğü bir orlon ceket olurdu, beyaz dantel gibi, hafif. Elimde kardeşimin eli, burnumda trenlerden içime çektiğim kömür kokusu. Sabah kahvaltılarında tabağıma konan bir parça tereyağı ve yanında yine bir parça petek bal. Bize afrika’da geçen öyküler kurgulayan dayım. Denizi görmek için vagonların çekilmesini beklediğim bir koca sahil vardı… Sonra yine piknikte kahkahalarla çekilmiş fotoğrafı dedemle anneannemin.
Mutlulukla gülerken böyle bir fotoğrafımız var mı elimizde? Fotoğraf yoksa da böyle güldüğünüz bir an geldi mi aklınıza?